REPORTAGES

Lees hieronder wat we van bezochte voorstellingen vonden!

WIJKJURY UTRECHT | SPECTRUM | SCHWEIGMAN&

De WijkJury bezocht op 27 oktober Spectrum van Schweigman&. In deze installatievoorstelling draait alles om kleur. Hoe intens kan je kleur beleven? Dat was de vraag die deze avond heerste. In deze reis wordt kleur voelbaar en tastbaar. Hoe een aantal Juryleden het hebben beleefd lees je hier.


Zakaria:

Het was nogal een bijzondere voorstelling, doordat ik in onwetendheid de installatie in liep, werden al mijn zintuigen op scherp gezet. Het was een bijzondere beleving, iets wat ik bij reguliere voorstellingen nog niet heb meegemaakt. Van mij had het wel langer door mogen gaan met meer lichtexperimenten. Er waren heel veel emoties die ik niet in woorden kan vatten. Het fascineerde me wat licht met je kan doen. Vanwege de associaties met heelal maakte het me nederig, ik werd er stil van. Als je van kunst houdt en je wilt geprikkeld worden door licht, dan is dit absoluut een aanrader.


Lila:

Ik vond de voorstelling spannend en interessant. Het is net alsof je in een vliegtuig stapt, je voelt dat er iets veranderd in je lichaam. Ik had verschillende associaties, een ringvormige maan- en zonsverduistering, noord en zuid as, allemaal regenboogkleur kleuren. Het leek wel een soort ruimtereis, alsof je in een scififilm als Star Wars zat! Ik werd er rustig van, zeker toen ik een beetje ging mediteren. Iedereen zal deze reis weer anders ervaren.


Gerco:

Het is een mooie, unieke voorstelling, iets wat ik nog nooit eerder heb meegemaakt. Ik had het idee alsof ik ín een sciencefictionfilm zat. Het wisselde af van spannend naar rustig naar weer wat spannender. Het deed iets met me wat ik alleen door deze manier had kunnen voelen. Andere voorstellingen spelen in op empathie voor het verhaal of personage. Hier wordt een gevoel opgeroepen, iets wat jij alleen kan voelen. Ik wist niet dat een voorstelling als dit je op deze manier kan raken. Er is geen afstand meer tussen het thema of verhaal, je bent zelf het verhaal.


De juryleden hebben duidelijke een bijzondere reis meegemaakt. Ook benieuwd? Spectrum van Schweigman& is nog tot en met 15 november te zien op SPRING in Autumn XXXL.

DE KEUZE VAN DE WIJKJURY UTRECHT | DE HOLLANDERS | THEATERGROEP ALUIN

Dit jaar koos de WijkJury Utrecht voor De Hollanders van Theatergroep Aluin als beste voorstelling van dit seizoen.

Het juryrapport luidt als volgt:

Wijkjury Utrecht zag de voorstelling ‘De Hollanders’ van Aluin. We werden ondergedompeld in
de oorsprong van het Nederlands theater. Een mix van verschillende verhalen die zo universeel
gebracht werden dat we ze kunnen spiegelen aan onze eigen levens. Een bruisende
voorstelling vol humor, historie en rijke teksten die op toegankelijke wijze en dicht op de huid
werd gespeeld. Aluin liet ons de magie van het theater zien. Waarbij met een simpel attribuut of lichtwissel onze
verbeelding werd aangewakkerd en ze ons aan de hand meenamen in andere werelden.


“ Ik vond het heerlijk om naar te kijken en volledig in te verdwijnen. Vol bewondering heb ik
gekeken naar die acteurs die zoveel personages spelen. Pure vertelkunst. Dit is wat voor mij
theater is. “
                                                                                                                                             - Jeroen

Dit was de keuze van dit jaar tot volgend seizoen!

WIJKJURY UTRECHT | CAFÉ THEATER FESTIVAL 2020

Als Wijkjury Utrecht hadden wij de eer om om een prijs uit te reiken op het Café theaterfestival.  Samen bezochten we twee dagen lang 10 voorstellingen van Utrechtse makers in verborgen cafés  door alle hoeken van de stad. Wij zagen een divers scala aan voorstellingen. Van intieme dans tot uitbundige jeugdvoorstellingen gespeeld op tafels, achter de bar of bijna bij je op schoot. 


De nabijheid van de acteurs en de diversiteit van voorstellingen maakte het tot een verrassend weekend waarbij het theater en de werkelijkheid naadloos in elkaar overvloeien. 


De voorstelling die we hebben bekroond is de voorstelling van Afra Ernst- Een ode aan. 

Een spannende voorstelling waarin ze elk individu in de ruimte mede eigenaar maakt van haar pijn. Ze dwingt aandacht af door gewoon weg te zijn.  We kunnen niet anders dan naar haar kijken, terwijl we het liefst onze ogen sluiten.  De opbouw van de spanning en het unheimische gevoel wat de kroeg overnam, was een bijzonder ervaring en door de prachtige tekst en de lichtheid van haar bewegingen werden wij tot tranen toe geroerd. 


De voorstelling is perfect in balans en elk gekozen theatraal middel hielp mee aan een symbolische, indringende en toegankelijke voorstelling. En dit alles in pakweg 20 minuten.


Wij hebben genoten! 

WIJKJURY UTRECHT | INTERVIEW DOX

Als lid van de WijkJury Utrecht heeft Brenda de afgelopen maanden verschillende theatervoorstellingen bezocht van Utrechtse makers. Zo ging de WijkJury Utrecht in november 2019 naar Bloedlink door DOX & HNTjong. Naar aanleiding daarvan ging Brenda in gesprek met twee dansers uit de voorstelling, Gary Gravenbeek en Juan Zyad.


Hoe zijn jullie zelf bij theater terechtgekomen, was dat van huis uit?

Gary: “Ik ben eigenlijk helemaal niet theatraal opgevoed, al was er thuis wel altijd veel mogelijkheid tot creativiteit. Ik maakte veel muziek en danste, dat werd ook wel gesupport. Toen ben ik in Utrecht naar De Urban Dansopleiding gegaan. Daar ontmoette ik een goede vriend die al wat voorstellingen bij DOX had gespeeld en me aanraadde auditie te doen. Zo ben ik bij DOX terechtgekomen.”


En jij, Juan?

Juan: “In mijn familie ben ik de enige die dit doet. Het begon toen ik zestien was. Ik studeerde af van het VMBO en moest bedenken wat ik ging doen. Ik vond eigenlijk niet zoveel dingen leuk. Ik ging naar wat open dagen, zo ook de MBO opleiding artiest in Groningen. Ik zag allemaal mensen die toneelstukjes speelden en ik zag ook allemaal mooie meiden, dus ik dacht: dit is de plek waar ik heen moet! Dus ik deed gewoon auditie. Ik moest een monoloog doen – ik wist niet eens wat dat was. Ze gaven me het voordeel van de twijfel, ze zagen wel wat in mij. Na vijf jaar had ik de opleiding afgerond en werd ik aangenomen op de Toneelschool in Maastricht. Maar het bleek niet helemaal te zijn wat ik wilde. Ik ging terug bij mijn moeder wonen. Nu sinds een half jaar doe ik het eerste grote project met DOX. Ik heb wel veel ervaring opgedaan in de opleiding, maar dit is de eerste betaalde opdracht die ik weer kreeg.”


Willen jullie dit ook blijven doen?

Gary: “Absoluut. Al voel ik me soms wel een vreemde eend als ik een auditie doe die puur om spel draait. Dan merk ik dat het niet mijn eerste natuur is. Toch heb ik veel geleerd van wat ik om me heen zie, ik leer al doende. Ik moet altijd even over de drempel om me niet awkward te voelen. Ik zou wel veel sneller iets fysieks doen, en daar geen schaamte of onzekerheid bij voelen. Het is ook een kwestie van het loslaten en er gewoon voor gaan.”

Juan: “Castingbureaus nemen je vaak niet serieus als je niet op een toneelacademie zit, maar bij DOX werken ze gewoon mensen van de straat, self-made artiesten. Er is geen onderscheid.”


Ondervinden jullie daar zelf hinder van?

Juan: “Bij DOX niet.”

Gary: “Nee, DOX is juist op zoek naar autodidacten, met de grove randjes. Het is ook niet de bedoeling dat je er lang blijft rondhangen, het is een tussenstation waar je jezelf ontwikkelt en weer verdergaat. Dat heeft me heel veel gegeven. Ik ben erg gaan beseffen dat er heel veel mensen zijn die kunst maken volgens een bepaalde norm, maar dat ik iets heel unieks kan brengen en dat ik dat moet blijven trainen. Daar ben ik DOX erg dankbaar voor.”

Hebben jullie het gevoel dat jullie met deze voorstelling de doelgroep bereiken die jullie willen aanspreken? Waaruit kun je dat opmaken?

Juan: “Jazeker. Dat maak je wel op uit de reacties; dat voel je als je op de vloer staat, dat ze meegaan. Na de voorstelling krijgen we ook mooie reacties en verhalen van wat mensen zelf hebben meegemaakt en herkennen in het stuk. Dat zijn mooie dingen.”

Gary: “Je hebt ook bijna geen kans om niet aangesproken te worden in het stuk. Elk perspectief wordt aangeraakt op een bepaalde manier. Als je er niet meer bij bent, hoor je ineens een pistoolschot waardoor je weer bij de les bent. Als je de tekst te veel of te ongrijpbaar vindt, is er altijd nog de muziek en dans.”


Voor welke leerlingen spelen jullie het stuk?

Juan: “Van alles: de hele middelbare school, ook jongeren van 15, 16 jaar.”

Gary: “Het is vooral een groot verschil of je het in Amsterdam speelt of in Groningen bijvoorbeeld, in hoe het ontvangen wordt. In kleine steden is het heel anders. Er is minder cultuur daar, minder begrip voor de rollen. Het leeft er minder. Kinderen zijn wel braver vaak, en houden hun mond. In de Randstad gaan kinderen gewoon los, wat ook weer fijn is.”

Juan: “In Limburg en Groningen wonen ook veel minder allochtonen, dat zijn voornamelijk blanke klassen waar we voor spelen. Dus die kunnen zich ook minder herkennen in een personage als Yousef. Ze kunnen zich bijvoorbeeld wel herkennen in de stille jongen van de klas, of het gezeik met de ouders.”


Wat is voor jullie als acteurs de mooiste voorstelling waaraan jullie hebben deelgenomen?

Gary: “Ik speel ook in Permanent Destruction van Naomi Vellissariou. Dat vind ik ook een hele mooie voorstelling, vooral omdat ik daar heel lelijk mag zijn. Daar hou ik wel van, omdat ik denk dat kunst niet per se bestaat om mooi te zijn. En met mijn eigen collectief maken we een voorstelling voor de Makersdag in Het Huis Utrecht. Die is ook heel tof, omdat we daar heel eerlijk zijn.”

Juan: “Ik vind het moeilijk. Ik heb een hele lange tournee gedaan, echt vijftig voorstellingen, op een schip in Groningen. Daarmee voeren we dan door naar Drenthe en Terschelling. Dat was heel vet. Maar ik vind Yousef, mijn personage in Bloedlink, wel een van de mooiste rollen die ik heb gespeeld. Ik vind het lastig om te zeggen.”

Gary: “Vind ik ook. In elk ding dat je doet, leg je je ziel en zaligheid. Sommige dingen voel je misschien meer, of staan dichter bij je hart, maar uiteindelijk moet je overal vol overgave in gaan.”


Over welk onderwerp of thema zouden jullie zelf wel eens een theaterstuk willen maken?

Gary: “Over van alles! De psychologische, helende kracht van muziek. Of over zwangerschap. Ik vind zwangerschap het meest fascinerende iets waartoe een mens in staat is. Het verschil tussen mannen en vrouwen en het ego, de rol die seks daarin speelt, de dynamiek tussen mannen en vrouwen. Ik raak geïntrigeerd door een hoop dingen. Voor mij is het meer de vraag hoe ik dat naar buiten breng. Dat het niet een simpel projectje wordt, maar dat ik er echt iets van kan maken.”

Juan: “Het lijkt mij heel vet een keer een film te maken, over mijn ouders. Ik had laatst een nummer over mijn ouders gemaakt. Mijn vader is Marokkaans en mijn moeder is Nederlands. Ze hebben elkaar hier ontmoet en waren heel erg verliefd, maar door die cultuurverschillen botste het heel erg. Hoe komt het toch dat die cultuurverschillen elkaar zo in de weg liggen, terwijl er heel veel liefde is tussen die twee? Daar wil ik wel iets over maken.”


Hoe vonden jullie ouders het dan dat jullie de theaterwereld ingingen?

Gary: “Mijn moeder vond het vooral spannend. Ik ben altijd wel een ander kind geweest of zo, mijn moeder hield haar hart soms vast voor mijn toekomst. Ik ben van het gymnasium naar de mavo gegaan, maar dat heeft me wel gebracht wat ik nu heb. Mijn moeder staat altijd achter me, alleen denk ik dat iets in haar roept: ‘Ga maar gewoon werken of naar school. Ga voor die veiligheid.’ Op een gegeven moment deed ik de dansopleiding en gaf ik ook les. Maar daar was ik wel klaar mee. Toen begon ik met Bloedlink en kwam mijn moeder op de première en mocht ze door de persingang naar binnen. Nu groeit er bij haar ook langzaam het vertrouwen dat ik het wel fiks.”

WIJKJURY UTRECHT | VOORSTELLING NR. 3 | DE HOLLANDERS | ALUIN

Volgens theatergroep Aluin zou de moderne mens de oudste toneelteksten van Holland nog steeds moeten kennen en spelen. Daarom presenteren zij de hoogtepunten van het Nederlandse oertoneel op komische manier, en dat ook nog in een gezellige cafésetting mét bar! Literaire rijmteksten worden uit de mouw geschut, afgewisseld met poppenspellen en muzikale intermezzo's die een hilariteit in de vrolijk gestemde zaal oproepen. Het plezier en de energie van de spelers spat er vanaf!


In het nagesprek leerden we veel over het repetitieproces, hoe de veelheid aan tekst wordt geleerd, hoe bepaald wordt wie welke rol speelt en hoeveel inspraak de spelers hebben naast de regisseur en schrijver.


"Ik vond de voorstelling super! Veel humor en knappe teksten die heel erg goed gebracht werden. Heel dynamisch en erg leuk decor!"

- Rian, Wijkjurylid Utrecht

"Ik vond het stuk heel leuk. Op een jeugdige manier werd de geschiedenis van de Nederlandse toneelteksten verteld."

- Jeroen, wijkjurylid Utrecht

WIJKJURY UTRECHT | VOORSTELLING NR. 2 | BLOEDLINK | DOX & HNTJONG

Wij, de leden, bestempelen Bloedlink met 8en en 9ens! De voorstelling was volgens ons indrukwekkend, meeslepend en herkenbaar; een verhaal dat je bij de strot grijpt. Achteraf raakten we verzuild in een mooi nagesprek over het belang zowel trots te zijn op je eigen cultuur als mededogen te hebben voor de ander.


"Ik geef Bloedlink een 9! Nog steeds denk ik over de voorstelling na en brengt het veel naar boven; precies de bedoeling volgens mij. Achteraf hadden we goede open gesprekken over de aannames die wij allemaal vaak hebben, en ook het gevaar om jezelf en anderen in een hokje te plaatsen. Door de voorstelling word je gedwongen in de schoenen van een ander te staan en na te denken over hoe je met anderen omgaat. Bloedlink heeft mij persoonlijk herinnerd aan hoe het was toen ik voor het eerst in Nederland was, hoe het voelt een 'buitenstander' te zijn."

- Sara | lid WijkJury Utrecht

VUURDOOP BIJ VAL | SCHWEIGMAN& / CALEFAX

Zondag 22 september bezochten wij - de nieuwe lichting WijkJury Utrecht! - VAL van Schweigman& (Boukje Schweigman) in samenwerking met Calefax Reed Quintet. Voor een aantal van ons wat het de eerste theaterervaring. Eerste rang in de grote zaal van de Stadsschouwburg Utrecht bij de verrassende en ongewone voorstelling VAL was meteen de vuurdoop!

"Ik vond de voorstelling heel bijzonder. Het begin vond ik spannend met de volledige duisternis. Het eerste deel vond ik wat traag,maar ook mysterieus door het lichtspel. Het tweede deel vond ik prachtig met veel beweging en dynamiek. De manieren waarop mensen vielen was knap gedaan en indrukwekkend.ik schrok er regelmatig van. Mooi ook dat de mime spelers de muzikanten op hun rug namen. De muziek vond ik soms te dominant. Al met al een prachtige ervaring. Echt een cadeautje!"
- Rian | lid WijkJury Utrecht

"Een voorstelling die begint in het donker met twee muzikanten in de zaal dus wel geluid maar geen beeld, hele aparte ervaring. Tijdens het eerste gedeelte was er ook niet veel licht waardoor je niet precies kon zien hoe de acteurs zich bovenin moesten voortbewegen en dat maakte mij nieuwsgierig. Het tweede gedeelte indrukwekkend, alle manieren van vallen van de afgrond tot weggooien en met mooie bijpassende muziek. Op het einde de muzikanten en acteurs samen in elkaar, prachtig. De nabespreking met de producent, acteurs en muzikanten, super, echt interessant hoe zo'n productie tot stand komt."
- Elise | lid WijkJury Utrecht

 
  • Facebook
  • Instagram

©2020 by Wijkjury Utrecht.